Eigenlijk was ik eerst van plan om uitgebreid 2009 te bespreken, met muziek, films, boeken en weet ik wat nog meer. Maar iedereen is criticus en ik ga niet doen alsof de hele wereld op mijn mening zit te wachten. Dus ik heb een mixtape gemaakt met wat liedjes van albums die in 2009 uit zijn gekomen! Hij is niet groot, maar acht liedjes. Maar dan kan je zelf beslissen wat je vindt. En anders heb je gewoon wat nieuwe muziek!

Waar ik misschien wel het meeste naar uitkeek was Blakroc, het project/album van de Black Keys en anderen, dat ik al op lamahange had gezet. Misschien heb je het dus al gehoord, maar zo niet, het is bluesrap! Of rock hop. Het is moeilijk te definiëren, maar het is vet.

De Doppelgangaz maken chille muziek, zo kan ik ze het beste omschrijven. Ik vind het nogal stom als bijvoeglijk naamwoord maar de jazzy piano loops zijn gewoon chillaxed. Ik heb ze ook al eens op lamahange gezet en zoals eerder gezegd, hun album 2012: the New Beginning is gratis te downloaden!

Van een hele andere orde is Clipse, twee broers uit Virginia. Hun vorige album had een geniale, minimalistische, soms bijna benauwende productie van vooral de Neptunes. Hun hand is op Til the Casket Drops weer te horen, maar dit album heeft een wat positievere toon. Maar ze zijn op hun best in liedjes die over hun cokedealende verleden gaan. Life ain’t nothin but bitches and money, yeuch!

Del tha Funkee Homosapien lijkt totaal niet op zijn neef Ice Cube, of eigenlijk welke andere rapper dan ook. Hij is voor zover ik weet de enige die ooit een science fiction hip hop album heeft gemaakt (Deltron 3030), maar Funk Man, the Stimulus Package (gratis te downloaden via de link) is Del zoals we hem kennen: grappig en funkee.

Het album Superstuntwerk en de mixtape Kunst & Vliegwerk van Flinke Namen heb ik de afgelopen week grijs gedraaid. Voor zover dat kan met mp3s. Volgens last.fm heb ik in de afgelopen 7 dagen onderhand al iets van 175 plays. Maar het is ook echt goed!

Mos Def kwam dit jaar weer eindelijk eens met een goed album, the Ecstatic. Het leek de laatste jaren alsof ie meer met z’n acteercarrière bezig was, wat je hem met films als the Hitchhiker’s Guide to the Galaxy en Be Kind Rewind niet echt kwalijk kan nemen. Maar gelukkig maakt ie nog muziek, anders zouden we zijn psychedelische out-of-this-world raps moeten missen.

Man on the Moon van KiD CuDi was eigenlijk nogal onverwacht, omdat ik een keer een clip van hem had gezien op TMF en die was.. slecht. Maar het album is vet! Misschien de meest mainstream op de lijst, wat dat betreft lijkt hij het meest op de volgende, ook omdat ze allebei een liedje met Lady Gaga hebben gedaan.

De laatste is Wale, die ook te horen was op het laaste album van the Roots, maar je kent hem misschien als die figuur die in het begin van de clip van Amy Winehouse’ versie van Valerie zit. Nog zo iemand waar ik eigenlijk niets van verwacht had; dat is altijd een leuke verassing!

Klik hier voor de link en nog een clip!

Laatst heb ik min of meer willekeurig eens wat muziek gedownload. Daar zat toevallig dit album bij. Ik vond het gewoon wel leuk klinken, Free the Robots. Ik ben zeer positief verrast! Dit moet ik vaker doen! En natuurlijk wil ik het met jullie delen. De muziek is een soort lounge met allerlei andere invloeden, zo zou ik het omschrijven. St. Germain komt denk ik nog het dichtst in de buurt. Het is (helaas) een heel kort album, zes liedjes maar, met als hoogtepunt, vind ik, Jazzhole:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Dus, luisteren!

Robin

Een verzoeknummertje van Marc J: Jason Mraz. Dit zijn zijn eerste en laatste album: Waiting for my Rocket to Come en We Sing, We Dance, We Steal Things.

Link!

Robin

Ps. wachtwoord is, nog steeds, de naam van deze site.

De zomer loopt alweer op zijn einde, voor de meeste mensen is school deze week begonnen en degenen met een echte studie zijn natuurlijk al een week bezig. Op een enkele Belgische uitzondering na natuurlijk (we zijn jaloers). Het Nederlandsche weer staat er ook naar: regen en wind, het lijkt wel herfst.

Vandaar om nog even na te genieten en de overgang naar het harde studentenleven wat makkelijker te maken: Slightly Stoopid! Het is een band uit LA, op het label van Sublime en de vergelijking is dan ook al snel gemaakt. Niemand in Europa schijnt ze te kennen, terwijl ze toch al sinds 1996 bezig zijn en getourd hebben met de gebroeders Marley, blink-182, G. Love & Special Sauce, Pennywise, en N.E.R.D. Ze laten zich slecht definiëren, zelf omschrijven ze hun muziek als een mix van akoestische rock en blue met reggae, hip hop en ska. Maarja, dat zegt natuurlijk niet zoveel. Luisteren dus!

Robin

Twee albums vind je hier, het wachtwoord is zoals altijd de naam van deze site.

Zoals vaak met the Roots, die nog altijd geen mainstream succes hebben, kwam hun laatste album vrijwel zonder enige hype uit. Ze zouden makkelijk sellouts kunnen worden, maar zijn gelukkig dicht bij hun fanbase gebleven en doen nog steeds waar ze goed in zijn. Het is hun negende(!) studiealbum en hoewel het een beetje in dezelfde lijn ligt met hun vorige album, Game Theory, maar je merkt wel dat ze muzikaal continu evolueren. Dit album is donkerder dan hun vorige, wat ook te maken heeft met de onderwerpen die aan bod komen.

Rising Down is een album dat je op meerdere manieren kan opvatten. Het is aan de ene kant een krachtig statement over de huidige samenleving. Want hoewel de specifieke issues misschien wel zijn veranderd (broeikaseffect, zelfmoordterroristen, nieuwe technogieën, om maar eens een paar te noemen), de problemen in de wereld zijn van alle tijden. Daarom begint en eindigt het album met een discussie uit 1994 en is brijvoorbeeld er een freestyle uit 1987 (@15) maar zelfs de cover is een hint naar de geschiedenis (vroege spotprent waarin de zwarte duivel de pelgrims het leven zuur maakt). Maar deze herinneringen aan het verleden maken het juist zo krachtig; ze geven context. MC Black Thought: “It is what it is, because of what it was / I did what I did ’cause it does what it does”.

Aan de andere kant, misschien is het gewoon een hele grote waarschuwing voor hun huidige label. Dat is het ding met the Roots, hun teksten zijn altijd voor meerdere opvattingen vatbaar. De intro, het gesprek uit 1994, is een gesprek met hun toenmalige label dat uitloopt op een schreeuwpartij. De band vond dat ze te weinig aandacht kregen en veel minder werden gepromoot dan andere artiesten. Ze zijn weggegaan en nu dreigt misschien hetzelfde bij Def Jam (ze werden gecontracteerd door Damon Dash, die intussen al weg is).

In ieder geval, sommige dingen zijn niet voor meerdere opvattingen vatbaar. In ieder geval is helaas ondertussen bassist Leonard Hubbard in 2007 gestopt, hetgeen wel een beetje te horen is. Eigenlijk zijn er nu nog maar twee originele leden; Tariq Trotter, aka Black Thought en drummer Questlove. Maar dat is niet erg, want ze zijn beiden ongeëvenaard. Bijvoorbeeld the Show, één van Questlove’s meest complexe beats, die draagt het hele nummer. Black Thought laat ook op dit album weer zien dat hij mijlenver boven enige competitie uittorent. Bijvoorbeeld de freestyles op het eind, of @15. En dan is er nog 75 Bars, opgenomen in één take, ik ken niemand die hem dat na zou kunnen doen. Verder is dit het album met veruit de meeste gasten; Mos Def, Styles P (wie dacht dat die ooit een enigzins diepe tekst zou kunnen schrijven?), DJ Jazzy Jeff (van Will Smith ja), P.o.r.n., Saigon, Truck North, Mercedes Martinez, Talib Kweli, Common, Chrisette Michelle en Wade. Maar ook regulars als ex-lid/half-lid/whatever Malik B, Dice Raw en Peedi Crakk zijn terug. Je zou verwachten dat dit afbreuk doet aan de eenheid van het album, maar het blijft een echte Roots plaat. De gasten hebben ieder teksten die in dezelfde lijn liggen. Truck North: “My city like a island where you can’t find a boat / Have you wishin’ for a raft / And prayin that hope floats.”

Gelukkig is het album niet één en al negatief en problemen; het einde, Rising Up, biedt gelukkig hoop: “we about to dominate the world like Oprah did it.” Dus luister naar the Roots (en stem Obama)!

Robin

Je dacht toch niet dat ik een hele post zou schrijven zonder link? Hier! Het wachtwoord is, zoals altijd, de naam van deze site.

Het is Mystery Repeats, het tweede album van Pete Philly en Perquisite. Hun eerste kreeg een hoop goede recensies, dus een heleboel mensen (waaronder ik) vreesden het tweede-album-zuigt-syndroom. Gelukkig maken ze alle verwachtingen meer dan waar.

Hoe kun je het beschrijven? Het is alsof de beide Pieters jazz, hip hop, klassieke muziek en haast willekeurige geluiden vanuit de hele wereld namen en ze in een grote blender gooiden. Will it blend? Yes, it blends! Je hebt Clap Kick Flow; die geheel bestaat uit de vocalen van Pete Philly, Traveller, met een 3 minuten lang Spaans-klinkende intro die doet denken aan Ojos de Brujo; de heel spacy pianotrack, toepasselijk genaamd High Tide; violen op Mystery Repeats en natuurlijk Q & A, dat nog het dichtst in de buurt komt van pure hip hop. Perquisite lijkt ieder geluid om te kunnen zetten in geniale muziek. En de teksten doen niet onder voor de muziek: “My lyrics ain’t gotta be deep / Nope, they gotta be real / Represent something that I feel,” rapt Pete Philly.

Deze beschrijving doet het album natuurlijk geen eer aan, dus ik raad iedereen aan om zelf te luisteren en naar de Effenaar te komen op 18 oktober.

Het password kun je zien als je met je muis op de downloadlink gaat staan. Enjoy!

Robin