Eigenlijk was ik eerst van plan om uitgebreid 2009 te bespreken, met muziek, films, boeken en weet ik wat nog meer. Maar iedereen is criticus en ik ga niet doen alsof de hele wereld op mijn mening zit te wachten. Dus ik heb een mixtape gemaakt met wat liedjes van albums die in 2009 uit zijn gekomen! Hij is niet groot, maar acht liedjes. Maar dan kan je zelf beslissen wat je vindt. En anders heb je gewoon wat nieuwe muziek!

Waar ik misschien wel het meeste naar uitkeek was Blakroc, het project/album van de Black Keys en anderen, dat ik al op lamahange had gezet. Misschien heb je het dus al gehoord, maar zo niet, het is bluesrap! Of rock hop. Het is moeilijk te definiëren, maar het is vet.

De Doppelgangaz maken chille muziek, zo kan ik ze het beste omschrijven. Ik vind het nogal stom als bijvoeglijk naamwoord maar de jazzy piano loops zijn gewoon chillaxed. Ik heb ze ook al eens op lamahange gezet en zoals eerder gezegd, hun album 2012: the New Beginning is gratis te downloaden!

Van een hele andere orde is Clipse, twee broers uit Virginia. Hun vorige album had een geniale, minimalistische, soms bijna benauwende productie van vooral de Neptunes. Hun hand is op Til the Casket Drops weer te horen, maar dit album heeft een wat positievere toon. Maar ze zijn op hun best in liedjes die over hun cokedealende verleden gaan. Life ain’t nothin but bitches and money, yeuch!

Del tha Funkee Homosapien lijkt totaal niet op zijn neef Ice Cube, of eigenlijk welke andere rapper dan ook. Hij is voor zover ik weet de enige die ooit een science fiction hip hop album heeft gemaakt (Deltron 3030), maar Funk Man, the Stimulus Package (gratis te downloaden via de link) is Del zoals we hem kennen: grappig en funkee.

Het album Superstuntwerk en de mixtape Kunst & Vliegwerk van Flinke Namen heb ik de afgelopen week grijs gedraaid. Voor zover dat kan met mp3s. Volgens last.fm heb ik in de afgelopen 7 dagen onderhand al iets van 175 plays. Maar het is ook echt goed!

Mos Def kwam dit jaar weer eindelijk eens met een goed album, the Ecstatic. Het leek de laatste jaren alsof ie meer met z’n acteercarrière bezig was, wat je hem met films als the Hitchhiker’s Guide to the Galaxy en Be Kind Rewind niet echt kwalijk kan nemen. Maar gelukkig maakt ie nog muziek, anders zouden we zijn psychedelische out-of-this-world raps moeten missen.

Man on the Moon van KiD CuDi was eigenlijk nogal onverwacht, omdat ik een keer een clip van hem had gezien op TMF en die was.. slecht. Maar het album is vet! Misschien de meest mainstream op de lijst, wat dat betreft lijkt hij het meest op de volgende, ook omdat ze allebei een liedje met Lady Gaga hebben gedaan.

De laatste is Wale, die ook te horen was op het laaste album van the Roots, maar je kent hem misschien als die figuur die in het begin van de clip van Amy Winehouse’ versie van Valerie zit. Nog zo iemand waar ik eigenlijk niets van verwacht had; dat is altijd een leuke verassing!

Klik hier voor de link en nog een clip!

Het is alweer best lang geleden dat ik een muziekpost deed—niet dat ik überhaupt nog zo veel post, maar daar hoop ik verandering in te brengen! Dus, ik zit me al een tijdje af te vragen wat ik zou gaan posten. Nu zag ik onlangs Be Kind Rewind, een geniale film van Michel Gondry, met Jack Black en Mos Def. Natuurlijk, Mos Def! Je zou hem een critically acclaimed Will Smith kunnen noemen, hij maakt en goede films (hij zat in the Hitchhikers’ Guide to the Galaxy) en goede muziek (behalve het album waarnaar ik de link zo post, maakte hij al in 1997 BlackStar met Talib Kweli). Damn!

Nu is het zo dat het soms lijkt alsof ik de enige ben van mijn vrienden die naar hip-hop luistert, dus ik weet dat misschien hoogstens drie mensen dit gaan downloaden. Maar dat kan me niet schelen! Ik ga gewoon posten wat dit album zo geniaal maakt en dan de link, hopend dat iemand dit leest en denkt “Hee, dat klinkt interessant.”

Het ding is namelijk, Mos Def is een soort homo universalis. Hij rapt, natuurlijk, maar op dit album zingt ie zelfs best redelijk en hij speelt zelfs bas, drums, congas, vibraphone (whatever dat is) en keyboards. Die mix leidt tot een vrij eclectisch album, met niet alleen rap, maar ook wat reggae, pop, soul, funk en ook wat hardcore punk. Ja echt, je leest het goed, hardcore punk, op het nummer Rock ‘n Roll, dat gaat over de herhalende geschiedenis van onteigende zwarte muzikale innovaties. Teksten van die aard kom je verderop ook tegen op het album, hij blijft dicht bij zijn sociopolitieke onderwerpen. Bijvoorbeeld, op Mr. Nigga: “You can laugh and criticize Michael Jackson if you wanna / Woody Allen, molested and married his step-daughter / Same press kickin dirt on Michael’s name / Show Woody and Soon-Yi at the playoff game, holdin hands” Je kan je natuurlijk altijd afvragen in hoeverre je het met hem eens bent, maar het het is ongetwijfeld beter dan geweren, bitches en bling. Het is jammer dat dit album het laatste goede van Mos Def is, de laatste tijd lijkt hij meer gefocust te zijn op films. Je merkt hier duidelijk nog dat zijn ambitie is om te bewijzen dat hij alles kan, rappen, zingen, muziek maken, acteren. Fuck it, waarschijnlijk gaat ie de volgende week een wetenschappelijke theorie bedenken.

Robin

Link! Wachtwoord is zoals altijd de naam van deze site.