Burgers, verheugt u! Robin is weer terug in het land.

De vakantie was gezellig, niet dat ik heel veel heb gedaan, maar toch. Vooral eigenlijk gelezen. Maar als ik bij het begin moet beginnen: het feit dat ik überhaupt Seattle heb gehaald was al een wonder op zich. Met de sneeuw reden er geen treinen, maar gelukkig kon ik met de auto naar Schiphol. Als voorzorg was ik alvast in Eindhoven blijven slapen, dat scheelt toch al gauw een uur. Maar omdat de dag ervoor zoveel sneeuw was gevallen, hadden er een hoop mensen hun vlucht naar Seattle gemist. Schiphol zelf kon de sneeuw goed aan, maar de meeste vluchten zijn transfers, en andere luchthavens hadden meer sneeuw/meer moeite. Dus met 26 plaatsen overboeking zag het er niet zo goed uit, maar in dit geval was het een geluk bij een ongeluk, want minstens 27 mensen zijn niet gekomen, waardoor ik alsnog mee kon. De vlucht zelf was niet bijzonder, gewoon 10 uur films kijken (Public Enemies, Up, G.I. Joe en Harry Potter and the Half-Blood Prince). Alleen toen ik in Seattle kwam, hadden ze mijn tas vergeten, dat was minder leuk.

Tja, zoals ik al zei bestond de vakantie zelf daar vooral uit lezen, maar we zijn ook naar (stief)familie gegaan, wat best gezellig was; en hebben kerst gevierd; en ik ben natuurlijk een paar keer Seattle ingegaan. Kerst was heel gezellig, mede door de reddit Secret Santa. Secret Santa is een soort Engelstalige versie van surprises, maar zonder de gedichten en surprises. Of eigenlijk, je geeft dus iemand een cadeautje zonder dat diegene weet van wie hij/zij iets krijgt. Dit is een online versie, waaraan ongeveer 5000 mensen van over de hele wereld meededen. Ik had me opgegeven om twee keer mee te doen, dus twee cadeautjes verstuurd. En omdat ik een van de weinige Nederlanders ben, was het een boek van David Sedaris met een stukje over Sinterklaas en een chocoladeletter. (Ik wou niemand voortrekken dus ik heb twee keer hetzelfde cadeau gestuurd, mede ook omdat ik over de ene persoon niks kon vinden qua interesses/persoonlijkheid, terwijl de andere heel goed te stalken was.) In ieder geval, toen ik op bij het huis aankwam, lagen er twee pakketjes voor me! In de ene zat deze knuffel en de andere bevatte een aantal dingen, waaronder een kookboek.

Voor de rest hebben we ook ‘gewoon’ kerst gedaan en eigenlijk, zoals ik al zei, niet zoveel. Beetje genieten van het uitzicht:

En zoals jullie misschien al wel hebben gezien op youtube mocht ik mee vliegen! Het zit zo; Randy, één van de buren, is zijn eigen huis aan het bouwen. Hij was langsgekomen en ik had hem geholpen met het ontwerp en sketchup model, en toen vroeg hij of ik mee wou in z’n vliegtuig. Dus ik zei meteen ja, want wie doet dat niet? (Antwoord: mijn stiefmoeder Loretta, omdat het vliegtuigje gebouwd is in 1946 en ze een fobie heeft voor dingen uit 1946 ofzoiets). Aangezien het niet echt goed schijnt te werken op youtube volgens Laurine, is hieronder het filmpje! (Klik voor een grotere versie.)

Ja ik weet het, ik ben een lucky bastard. En toen was het alweer gauw nieuwjaar, wat natuurlijk in stijl gevierd moest worden. Dus ik had niet zo’n zin om op het eiland te blijven. Gelukkig vond ik een hostel midden in de stad, voor niet al te veel geld, wat eigenlijk opmerkelijk is omdat er in de VS niet veel hostels zijn. Dus ik ging er met mijn inmiddels veel te zware tas en rugzak naartoe en heb iets te veel gedronken, waardoor de reis van het hostel naar het vliegveld met mijn veel te zware tas en rugzak niet bepaald prettig was. De vlucht was gelukkig geen probleem en ik kon zo mee. Ik had wel medelijden voor degene naast me, want ik had zelf geen handdoek bij me, dus niet gedoucht in het hostel. Het was niet fris. Maar gelukkig was ik negen uur later weer in Nederland, na nog even ondervraagd te zijn door de douane en kon ik in één keer doorrijden naar Sittard.

Dus, ik ben weer thuis! Hoe was jullie kerstvakantie?

Robin

Je weet het waarschijnlijk al: ik was laatst in Seoul! “Maar waarom dan,” vraag je je misschien af. Nou, Roos had een vlucht en wij—Mario en ik—mochten mee! Ik ben een lucky bastard.

Tja, wat kan ik zeggen over Seoul? Alles is er anders. Dat zie je al zodra je de stad inrijdt. Stedenbouwkunde lijken ze er niet te hebben, alles staat gewoon naast elkaar, hoge appartementengebouwen naast winkeltjes van één verdieping. De reclamebordindustrie heeft volgens mij geen last van de crisis, ze hangen echt overal. Niet altijd in het beste Engels (zie foto), maar wel zeer uitnodigend. Alle auto’s daar zijn Hyundai, Kia of Samsung (ja, wtf, maken die ook al auto’s?). En allemaal groot, ik heb bijna geen hatchback gezien. De taxi’s kosten bijna niks, maar ze hebben wel allemaal een gigantisch scherm voor de gps, met alles in 3D. Kortom: lichte cultuurshock.

Het is niet echt een toeristenbestemming, Seoul, wat ik afleid uit het feit dat wij vaak de enige niet-Aziaten waren. Ook lang niet iedereen spreekt Engels daar en als ze het spreken is het meestal vrij gebrekkig. Wat overigens helemaal niet zo erg is, want je kan best goed alles vinden en de mensen zijn heel behulpzaam. Met wijzen kom je al heel ver! Er zijn niet echt wereldberoemde sights, maar er is toch best veel te zien, bijvoorbeeld een van de paleizen. Dat is wel een mooi voorbeeld, maar de Koreanen wonen niet echt het allergezelligst. Gelukkig was er voor de architectuurnerd ook genoeg te zien, ziedaar de Galleria Department Store van UN studio:

Ik had best wel zin om Koreaans eten te proberen, maar het is toch niet echt mijn ding. Op de heenvlucht had ik het Koreaanse menu, met een soort stoofpot, die op zich best te eten was. Maar helaas had ik ook het Koreaanse ontbijt, met een rijstpudding die ik slechts met moeite weg heb kunnen krijgen. We hebben het nog een keer geprobeerd in het food court van technomart, dat is een gigantische mall met alleen maar technologie-gerelateerde spullen, 7 verdiepingen hoog. Volgens de Koreaanse stewardess kon je daar goed eten. Het resultaat na veel wikken en wegen was een maaltijd voor maar €3, die wederom vooral apart was, maar ook wel lekker. Koreaanse gastronomie is raar.

Natuurlijk is een reis naar Seoul niet compleet zonder een trip naar de grens met Noord Korea. Helaas zijn we niet bij de echte grens zelf geweest, maar wel in de DMZ. We mochten bijna nergens foto’s maken en met al die militaire types die rondlopen heb ik me daar maar aan gehouden. Ik heb wel Noord Korea gezien!

Anyway, check uit de flickr pagina voor meer beeldmateriaal!

Robin

Geertjan bij Harrods

Woo! De meeste mensen zijn alweer toe aan een nieuwe vakantie, maar wij zijn pas net twee dagen weer bezig op school! Maar we zijn wel nog eerst even naar Londen geweest, want Londen is vet en nu is het goedkoop.

We hadden vantevoren onze vlucht, het hostel en zelfs de bus van het vliegveld naar Londen geboekt, maar echt heel veel research hadden we niet gedaan. We wisten wel nog dat ons hostel bij een metrohalte lag van een lijn die niet werkte, dus het laatste stukje hebben we ook met de bus gedaan. Ik vroeg Geertjan: “Weet jij nog hoe het hostel heet?”
“Iets met een D…”
“..um”
“Dover Castle?”
“Oh ja dat kan het wel zijn. Weet jij eigenlijk hoe je er komt vanaf de halte?”
“Uh, nee.”
“Oh. Nou ja, kijk jij links, dan kijk ik rechts.”
En op dat moment reden we langs een Pub met daarop groot geschreven: ‘Dover Castle Hostel’. Dus we sprongen uit de bus en renden naar het hostel om in te checken. Helaas kon de receptionist onze boeking niet vinden, dus uiteindelijk liet ik hem de email zien die ik had gekregen. Zijn reactie: “Oh, you’re at the wrong hostel.” Het bleek dat we bij Dover Castle New Cross Inn moesten zijn, een hostel van hetzelfde bedrijf. Maar hij belde ze op en cancelde die reservering, zodat we daar konden blijven. Wat uiteindelijk heel goed uitkwam, want dit hostel was veel dichter bij de stad en naast een metrolijn die wel werkte. Die avond hebben we ons welkomstdrankje in de pub geclaimd, wat gewoon een cola bleek te zijn. Maarja een gegeven paard kijk je niet in de mond! ‘s Nachts om half vier werden we nog even wakker van onze kamergenoot, een Frans meisje dat er een teveel op had, dus toen ik opstond om naar de wc te gaan, was ze me net voor. Het klonk niet erg prettig.

De dag erna hebben we echt veel gezien, Londen in sneltreinvaart. Of ja, metrovaart. Eerst city hall, waar we terechtkwamen tussen allerlei Somaliërs, daarna the Gherkin en Lloyd’s of London. Dat was het eigenlijk al wat architectuur betreft, al zijn we ook nog even gaan kijken in de Docklands. Daarna naar Harrods, waar ik nog even een nieuwe golfclub heb uitgeprobeerd (maar toch maar niet gekocht). We zijn nog even naar Camden Market en Camden Lock geweest, dat echt uitgestorven was, vergeleken met normaal. De mevrouw van de boekenwinkel had haar eerste klant om 13:00! We zijn nog even gaan kijken bij Trocadero, maar daar was zoals verwacht niet veel aan. Was wel leuk om even over Leicester square en Picadilly Circus te lopen, zo zonder hordes toeristen. Tegen die tijd hadden we honger en ik had gelezen dat er een straat is, Brick Lane, met heel veel immigranten uit Bangladesh, dus dat je daar lekker kan eten. Het leek eerder op een louche buurt, maar uiteindelijk hebben we een soort Indiaas buffet gehad, waar een groot biertje 660ml is. ‘s Avonds brachten we door in de pub onder het hostel waar we de volgende dag konden plannen. Handig, want je hoeft maar naar boven te lopen voor je bed.

De volgende dag hebben we ‘s ochtends en het grootste deel van de middag rondgelopen in Covent Garden. En het is echt leuk, want het is een veel groter gebied dan alleen de Covent Garden market zelf. En de pond was maar ongeveer €1,10 dus ik was zeer in de verleiding alle winkels leeg te kopen. Op een gegeven moment hadden we het wel gezien, dus toen zijn we naar het British Museum geweest. Nu heb ik het hele Parthenon gezien! Het is best een vet museum en nog gratis ook. Tegen die tijd wilden we eigenlijk alleen nog maar zitten en we hadden honger, dus terug naar Covent Garden voor een pub, met pub eten. Dat is echt geweldig, want na het eten kun je gewoon blijven zitten en bier drinken. Onze vlucht de volgende morgen was vrij vroeg, dus we hadden de bus naar het vliegveld om 3:10. Tot die tijd moesten we onszelf bezighouden, dus we zijn een film gaan kijken (Slumdog Millionaire, aan te raden) en daarna met de bus naar de bus. We wisten weer niet precies hoe we er nou moesten komen (ja typisch), dus we liepen rond kwart voor drie ‘s nachts door een niet zo geweldige buurt, maar we waren ruim op tijd.

Tja en toen was het alweer zaterdag, het ging echt snel, maar het was supervet.

Foto’s staan op flickr!

Robin

Praag is mooi.

Robin